خبر آرام در صدایت ریخت ، ناگهان شانه‌هات لرزیدند

شاخه‌های گیاهی آهسته ، بر گلوی اتاق پیچیدند

پلك‌ها را كلافه و مبهوت ، پشت هم باز و بسته می‌كردی

روی مرطوب گونه‌ات آرام ، قطره‌هایی درشت غلتیدند

صبح تاریك و سرد بهمن ماه ، از دهان‌ها بخار می‌آمد

مرده‌ها را به نوبت انگاری ، توی غسال‌خانه می‌چیدند

دست بی‌اعتنا و سنگینی ، كه مرا روی تخته‌ای می‌شست

چشم‌های غریب و غمگینت ، پشت دیوارها نمی‌دیدند

مادرم هم نگفت: «فاطی جان...» ، قسمم هم نداد برگردم

مثل تازه‌ عروس‌ها وقتی ، پیكرم را سپید پوشیدند

بعد از آن دست دیگری آمد ، پلك سنگین وخیس من را بست

چشم‌های تو دیگر از امروز، گریه‌های مرا نمی‌دیدند

زیر سنگینی‌ِ لحد انگار، دلم از ترس و غصه می‌تركید

مشتی از خاك‌های بی‌وقفه ، توی آغوش باد رقصیدند

هی سرت داد می‌زدم: « برگرد! من از این گور سرد می‌ترسم»

گوش‌هایت عجیب كر شده بود ، حرف‌های مرا نفهمیدند

گریه‌ی تو كلافه‌ام می‌كرد ، ناله‌هایم بلندتر شده بود

اسكلت‌های پیش‌كسوت‌تر ، به من و ناله‌هام خندیدند

هق هق تو شدیدتر می‌شد ، بدنت مثل بید می‌لرزید

مثل سریالهای تكراری ، ابرها بی‌دلیل باریدند

چون روال همیشگی هركس ، سوره‌ای خواند و دور شد از من

دست‌هایی فشرد دستت را ، صورتت را سه بار بوسیدند

توی پیراهن سیاه خودت ، مثل یك تكه ماه می‌ماندی

مردمك‌های خیس و براقت ، مثل الماس می‌درخشیدند

هم دلم تنگ می‌شود بی‌تو ، هم از این گور سرد می‌ترسم

چه كسی گفته مرگ آزادی‌ست؟! زیر این خاك كه نخوابیدند!

ظهر متروك و سرد بهمن ماه ، سایه‌ای روی سنگ می‌لرزید

عقربك‌ها هزار و چندین دور، روی هم مثل باد چرخیدند

مثل هر پنجشنبه می‌آیی ، من به پایان رسیده‌ام كم كم

شانه‌های تكیده‌ام این‌جا ، زیر باران و باد پوسیدند

رشت یا ابری است یا باران، مثل نفرین مدام می‌بارد

روی این شهر لعنتی انگار، خاك سنگین مرده پاشیدند .

"فاطمه حق ورديان"